Waarom ‘duS’?

Dus. Het zijn drie letters die tezamen op veel manieren gelezen kunnen worden. Maar dus betekent altijd dat er meer volgt. Het schept verwachtingen. En maakt ze vervolgens waar, want wie eindigt zijn zin nu met “Het regent buiten / Nederland heeft het WK gewonnen, dus.”? Afgezien van luie zin-inslikkers. En afgezien van de scheefzittende, kauwgumkauwende, whatsappende middelbare scholier die de constatering van de docent, namelijk dat de scholier geen huiswerk heeft gemaakt, pareert met dit ene woord en uitdagend terugkijkt. Uitdagend, want, naast het feit dat deze zittenblijver zijn huiswerk niet heeft gemaakt, heeft hij ook zijn zin niet afgemaakt. Lesje oorzaak-gevolg: dat wordt -dus- dubbel strafwerk.

Terug naar de kern van dit woord. ‘Voegwoord’, zegt de Van Dale. ‘Woord dat een logisch gevolg aangeeft van wat je eerder hebt gezegd.’ Dus is inderdaad de meest logische in zijn soort. Probeer het eens met: bijgevolg. Derhalve. Ergo. Zodoende.

Dientengevolge.

Dus betekent altijd dat het verhaal doorgaat. Dus voegt feiten, oorzaken en gevolgen samen, en zet ze in de juiste volgorde. Dus is logisch en toegankelijker dan de rest van zijn soort. En na dus volgt de rest van mijn achternaam. Tot zover de beschrijving van een bekwame journalist.

Dus daarom noemt Nouska du Saar zich: duS.

logo Nouska du Saar